کف اقیانوس

kafeogheyanoos — Tue, 15 Dec 2009 13:36:52 GMT

در گذر گاه لحظه هایبی هوده

تنها ایستاده ام

تنها ایستاده ام و خاموش

به تو می نگرم ،به تو

ای که از قلب من بزرگتری

هیچکس با من نیست

حتی قلبم که روزی همسفرم بود،

من هستم ومن

تنها ایستاده ام

ایستادهام ومبهوت می نگرم

ردپای لحظه های بیهوده را

هیچ چیز در من نیست

به گذشته لبریز شدم

نه به آینده

آینده اسرشار از نا مفهوم

و اما حال چیزی نیست که بگویم هست

تنها ایستاده ام

به تو می نگرم ،به تو

ای که درآفتاب غرورت خشکیدم

تنها ایستاده ام ،

هیچ چیز در من نیست

هیچکس با من نیست

به تو می نگرم ،به تو

ای که یادت از من به من نزدیک تر است

این بار به خود می نگرم

منی که از سایه خود نیز دورم و

در کمترین فاصله از یادت

بازهم تنهایم

به سوی زمین پرواز به آسمان

kafeogheyanoos — Sun, 29 Nov 2009 10:46:02 GMT

گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه
برای دله من واسه جسم خستم
منی که غرورو تو چشمات شکستم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد
که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم
منی که غرور رو تو چشمات شکستم
واسه من که برعکس کار زمونه
یکی نیست که قدر دلم رو بدونه
گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره
تو قلبم کسی جز تو جایی نداره
صدای دلم ساز ناسازگاره
سکوتم به جز تو صدایی نداره
تو خواب و خیالم همش فکر اینم
که دستاتو بازم تو دستام ببینم
ولی حیف از این خواب پریدم
که بازم با چشمایه کورم به راهت بشینم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد
که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم

kafeogheyanoos — Mon, 23 Nov 2009 15:20:17 GMT

... و عشق

همان درختی است

که سر بر راز خویش

خم کرده است!

kafeogheyanoos — Mon, 23 Nov 2009 15:13:59 GMT

سخن از بودن نیست

سخن از ماندن نیست

سخن از عمق غم است

و پریشانی یک دل که در اندوه غریبانه ی خویش بی صدا می شکند

و غباری که در اندوه زمان جاری است...

سخن از تلخی یک نا پیداست...!!!

kafeogheyanoos — Sun, 26 Jul 2009 09:29:36 GMT

dg shba male to bashe

dg ruzam zire paye to bashe

khodamam fadaye arhaye muhaye to bashe

dastamam deraz besuye to bashe

sedamam bekhune ta khare negat beshe

cheshamam ghorbune negahaye to bashe

labamam eltmase dune dune pahaye to bashe

salam

kafeogheyanoos — Sun, 26 Jul 2009 09:26:05 GMT

dg hata sedaye gonjeshkaye baghe malakut az cheshaye dar nemiyad

khande ru labhaye man ba sedaye barun bad miyad

dg az begu magu khaste shodam

man az un cheshmaye tar khaste shodam

key bayad beram be un saraaaa

in 2nya hamash male shoma

man ke chizi nadaram ke ba khodam bebaram

shomaha darin az 2nya yadegar

ruzegare vahshiye mardome ma

shabihe derakhte boride mimune yadegar

zendegi va gonahash moghadase

nafe maha adama hamash havase

zendegi az jolo vasam ghafase

ama he shoma mardome poch

migin in 2nya lezateeeee

nemidoonam ke koja sar khaham dad

ama behar ke shava ravaneye diyare yar

maghsadam shode 1 moradab

hadaf shode khordane gushet moradar

hamatun mesle hamin

hamatun ahle 2rugho hemaghatin

man ke moradam to in abe lajan

to boro be un 2nuyaye ghashng

کثیف ترین نفس ها کثیف ترین قسم ها کثیف ترین آدم ها

kafeogheyanoos — Thu, 02 Apr 2009 15:09:50 GMT

دیگر کف اقیاموس پاک نیست

مردمی نا اهل

باریختن آشغال های وجودی خود

با آشکار ساختن درون خود

با نا مردی

پستی نشان دادن

کف اقیانوس را به زباله دان بخشش کارهای

نا پسندی خود تبدیل کردند

و با بهانه هایی از ترس وجدان خود

اجازه انجام هر کاری را به خود می دهند

گویی حرف ها را از پست ترین نقاط وجود خود می زنند

می گوییند :ببخش آشغال های ما را ای دریا

ای اقیانوس

تو بزرگ هستی ببخش اما نمی دانند دریای خود را کثیف می کنند

نمی دانند طبیعتی از جنس حیات خود را در هم می شکنند

و تا کی اقیانوس باز هم میبخشد؟

شاید تا روز مرگش

شاید تا آن طوفان

و شاید با همین آخرین زباله

رفتن

kafeogheyanoos — Thu, 19 Feb 2009 15:22:35 GMT

کاش می شد رفتن را تجربه کرد

کاش می شد این احساس را درک کرد

رفتن

و کسی پشت سرت التماس ماندن بکند

با هر قدمت تنهایی را جدا کنی از خود

به شکیبایی برسسی

به کمالی که

به آب را گل نکنم

به کمال حافظ- نیما- سهراب-شاملو

ده ها و ده ها آواز گریه

بدون عشق اما مجنون

پر از سکوت اما درون بین

بی رمق اما خواب آلود

زمان رو به سقوط

اما من رو به طلوع آری

طلاوعی دم غروب

غروب در اصل طلوعی برای من است

تنم خسته است از گذشت

kafeogheyanoos — Thu, 19 Feb 2009 12:24:08 GMT

با پاهای پیاده

قلمی خشکیده را در دست می گیرم

روبرویم کاغذی سفید است

اینک در سطر به سطر این کاغذ شروع به دویدن می کنم

از دست کسانی که صورت های سیمانی دارند

از کسانی که خشت های خانه ها را زیر پا میشکافند

از کسانی که آتشم میزنند

از کسانی که سایه های بزرگی دارند ولی درون این سیاهی

هیچ شقایقی پشت هیچ درختی نیست

کسانی که می سوزانند

و به آدم می گویند آری تو تنهایی

دلم را شکستند

فراری که نفس نفس زدن در آن غریبی می آورد

و دویدن

فراری رو به سقوط

فراری رو به ندامت

فراری از دست کسانی که سفیدس کاغذ را با جای پاهاشان که

جوهری است

چرک آلود کی کنند مثل بغضی نشکسته

من در آخرین سطر این کاغذم

رو برویم پرتگاهی است پشت سرم استگاهیست

تا بی نهایت پشیمانی پر از تلخی حقیقت

اما چاره نیست باز هم فرار می کنم و از پرتگاه خواهم

پرید

شاید پرواز پایان راه است

ای آشنای همیشه رها شد در باد

kafeogheyanoos — Mon, 19 Jan 2009 11:52:06 GMT

تمی توانم گریه کنم

می خندم

شاد و شیرین

سالم و بی باک

عاشق و دیوانه

عاشق سوختن پروانه ای با شعله شمع

ان امید اما قوی

نا آرام اما صبور

در انتظار جرقه های انفجاری

پیشرفت های ارتجایی

دنبال تو هستم تمام عمر اما تو همچون کودکی در حال فراری