کف اقیانوس - در کوچه باغ بی کسی ما پروانه پر واز میکند با اشوه های فراوان

همیشه از بالا به اقیانوس نگا ه نکن از این پایینم بالا قشنگه


	در کوچه باغ بی کسی ما پروانه پر واز میکند با اشوه های فراوان من همان پروانه هستم که روی گلی چون تو نشسته ام آری من از تو زود تر رفتینیم با اولین باد سرد میروم با اولین قدم فرار میکنم با اولین نگاه میریزم خورد میشم منم نفس میکشم کجا تو این جهان هست که بشه با خدا حرف بزنی داد بزنی تا بمیری خدا دوست دارم اینقدر نهره بزنی تا خفه بشی اما فایده نداره بازم زنده ای بازم ۱ گل پیدا میشه روش بشینی بهترین راه اینکه خودت و خفه کنی چون اگه عاشقشی بهش میرسی وصال آخ جون ۱ بار بهش میرسی واسه همیشه این عشقم داره کم کم به جنون میرسه دارم از این که نمی تونم بفهمم خدا چی هست از کجا اومده به کجا می ره آیا منم با خودش میبره دارم چه غلطی مکنم خفخ میشم هر روز که از خواب پا می شم تو دلم این عشق زندانی شده جراءت گفتنش نیست آخ شاید لایقش نباشم نمی دونم نمی دونم وای وای خسته ی خوشحالم از این چشم پاکی از این شلوغی.بدون مردم خاکی شبا به یاد خدای بی آلایش در این فکرم که .کی؟میدهد جواب نیایش من چشم خود را روی هر بدی.بستم به این امید که نشوم آدم شهوت پرستی خداوندا خوشنودم ز کرده ی خود چن میدانم که هیچ آدم کثیف و پستی نخواهد گرفت از من اشکال از روی پستی دانیال نبی نبودم که باشم بینا به هستی ولی خواهم باشم محب خدای هستی \|+\| نوشته شده توسط دانیال در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386 \|