الهی از عمر من بکاه
اما عذر نخواه
الهی عذر مرا بپذیر
بر ما عیب مگیر
الهی ترسانم از بدی خود
بیامرز مرا به خوبی خود
میدانید انسان ها چقدر مقام و مرتبه بالایی دارند که
خالق آنها خداوند سدتار بوده
میدانید خدا چقدر بزرگ است
آن قدری که وقتی تو او را فراموش می کنی او و به یادت هست
اونقدر فروتن که چیزی که خودش آفریده مثل خاک رو زیر پای آدما ریخته
آیا تو چیزی که می آفرینی مزاری لگدش کنن
|
+| نوشته شده توسط
دانیال در شنبه هفتم مهر 1386
|